Afgelopen week zaten we daar (bij de GGZjeugd) in de wachtkamer. Na logopedie de volgende stap in de hulpverlening. Een stap waarvan sommige mensen tegen mij zeggen dat hij dapper is. Zo voel ik me niet. Aan de ene kant voel ik me hier op mijn plek en aan de andere kant wil ik hard wegrennen. We worden door twee mensen de gespreksruimte in gevraagd. Een ruimte met vier stoelen en een speelgedeelte. En dan is het aan ons om te vertellen over Teun. Iets wat ik de afgelopen tijd veel heb gedaan, maar dit is duidelijk anders. Het is geen gesprek met een vriendin waar ook nog luchtige dingen als het avondeten en het weer besproken worden, maar het gaat echt alleen over hem. Ondertussen is hij de ruimte aan het verkennen en scharrelt hij lekker rond, zoals hij altijd doet. Zijn favorieten zijn er ook, een treinbaan en een puzzel. Het voelt fijn dat hij zichzelf is en dat we niet ineens een ander kind zien. Aan het eind van het gesprek de vraag? Wat denken jullie zelf? Reactie 1: ja uh ...
Een blog over onze zoon Teun (sept 2013) die mede door zijn autisme soms een andere taal lijkt te spreken dan wij. Als moeder en logopedist schrijf ik over onze zoektocht naar zijn 'woordenboek'. Wat kunnen we doen om elkaar zo goed mogelijk te begrijpen.