Doorgaan naar hoofdcontent

SOS, moed, moet nu!

Even wachten Teun..... NEE! en hij stormt de deur uit. Wachten is voor Teun vreselijk moeilijk. Als hij naar buiten wil, wil hij nu en niet over 5 minuten als ik klaar ben met de was ophangen. Sinds zijn verjaardag begin van deze maand heeft hij een GPS horloge. Zo kunnen we zien of hij naar het park of naar het schoolplein is gegaan. Dit geeft mij even tijd om wel dat klusje af te maken waar ik mee bezig ben en zo hoeft hij niet altijd te wachten op ons. Er zit ook een SOS functie op die andere kinderen kunnen gebruiken in geval van nood, maar die Teun ongeveer om de 5 minuten even indrukt. Geen nood denken wij. Maar als we echt even goed kijken naar de afgelopen weken en maanden is die nood er wel. Het is voor ons tijd om die SOS knop in te drukken. Weer zo'n stap die we moeten gaan nemen waar je tijden tegenaan hikt totdat het echt niet anders kan. Al weken probeer ik moed te verzamelen, zoals zo mooi is verwoord in deze prent uit het boek De jongen, de mol, de vos en het paard van Charlie Mackesy en volgens mij ook al eerder zo verwoord in een afbeelding met Winnie the Pooh.
Morgen mag ik een podcast opnemen met een andere moeder van een kind met autisme die haar werk ervan gemaakt heeft om van onze groep moeders 'Kick ass moms' te maken dmv coaching. Een van de vragen die ze me stuurde ter voorbereiding was wat voor tip ik andere moeders mee wil geven. Ik had mijn antwoord al klaar, tot ik vanmorgen dacht wat eigenlijk mijn advies aan mezelf is op dit moment. En dat luidt toch 'vraag om hulp!'. We kunnen het niet alleen en we hoeven het niet alleen te doen. 'It takes al village..' hoe oud is dat gezegde al?? En nog denken we dat we het zelf wel kunnen. Of een andere versie hiervan is dat we vooral andere mensen niet lastig willen vallen met onze sores. Van die gedachtes als 'ja maar ik wilde toch zelf kinderen? Dan moet ik daar dus ook zelf voor zorgen' helpen hier totaal niet bij. En wat een voorrecht dat we in Nederland wonen en er zo ontzettend veel mogelijk is. Elke keer dat ik me bedenk dat ik Teun (en Lucy) op dit moment niet kan bieden wat nodig is breekt mijn hart in duizend stukjes, maar het vertrouwen is er dat er weer een moment komt waarop we weer achterover kunnen leunen en kunnen genieten van ons mooie gezin.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Autididact en Brammetje Baas

Als ik de afgelopen 10 jaar iets van Teun geleerd heb is het wel dat dingen leert op ZIJN moment. Dat het leven niet maakbaar is en alles een tijd heeft. Heb je de film Brammetje Baas weleens gezien? Jaren geleden toen ik net begon als logopedist kreeg ik aan het einde van een behandeltraject van ouders een bioscoopbon kado met als tip om Brammetje Baas te gaan kijken. Zij herkenden hun zoon er ontzettend in. Ik had zelf toen geen kinderen en ben de film toen ook nog niet gaan kijken. Jaren later kwam hij voorbij en de woorden van deze ouders was toch blijven hangen in mijn hoofd. Ik keek de film en er werd zoveel duidelijk voor mij. Hij geeft heel goed weer hoe Bram zijn gedachtegang werkt en dat deze vaak anders is dan die van zijn meester in groep 3 of van zijn ouders. Bij veel kinderen (met autisme/adhd/hb) heeft forceren een averechts effect. 'Moeten' geeft mega veel weerstand (bij sommige volwassenen trouwens ook). Of de dingen die je aan wilt leren lijken simpelweg...
Een reactie posten
Meer lezen

Mijn verhaal, maar misschien ook jouw verhaal... "Vraag maar aan bever!"

Pak een lekkere kop thee of koffie en ga eens lekker zitten voor dit mooie verhaal. "Vraag maar aan bever!"  Het was een veel gehoorde uitspraak in het bos. Niet dat bever alles wist, maar ze dacht graag mee. En hielp zonder morren. Ze gaf ook niet snel op. Soms bedacht ze de meest creatieve dingen. Kortom, bever was erg geliefd bij alle dieren. En bever genoot er ook van om voor anderen klaar te staan. Het gaf haar een fijn gevoel als ze iets voor anderen kon betekenen. En dat terwijl bever zelf ook genoeg aan haar hoofd had. Ze woonden net in een nieuwe burcht en ze was nog niet helemaal tevreden met het resultaat. Er waren bijvoorbeeld nog wat kleine gaten die water doorlieten bij regen. Daarom stonden er overal kleine bakjes op de vloer om de druppels op te vangen. Het leek wel een slalomparcours in plaats van een knusse woonkamer. Daarbij maakte ze zich ook zorgen om één van haar jongen. Ze voelde aan haar moederhart dat hij anders was dan andere jonge bevers. H...
1 reactie
Meer lezen

Afscheid van de geplaveide weg...

Juni 2018 Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje. 'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren. Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten ...
1 reactie
Meer lezen