Stop maar met vechten mama, het is goed.

Ik ging een weekend weg met vriendinnen uit de kerk. Wat heerlijk dat dat nu zo makkelijk kan. Ik merk dat ik steeds minder hoef voor te bereiden of te plannen. Gewoon mn koffer kan pakken en kan vertrekken, wat een rijkdom. We hadden nauwelijks tot geen planning, maar als we bij elkaar zijn (één keer in de drie weeken een maandagavond) gebeuren er altijd mooie dingen en komen we altijd tot mooie gesprekken. Zo ook dit weekend. Wat er bij mij naar boven kwam was een gevoel van uitputting, niet lichamelijk maar geestelijk. Moe van het vechten voor mijn kinderen. Ik besef mij nu dat ik om de verkeerde dingen aan het vechten was. Om bijvoorbeeld te bewijzen dat er qua schoolniveau echt wel meer in mijn kinderen zit dan er door toetsen of leerkrachten wordt gezien. Telkens maar het willen bewijzen en telkens weer de teleurstelling als het er bij een toets niet uitkomt. Dit gaat trouwens verder dan alleen Teun, want ook bij Lucy (die het afgelopen jaar de diagnose ADHD heeft gekregen) was dit een enorme struggle. En ja, was. Dit weekend heb ik mogen inzien dat ik dit vechten los mag laten. In gesprekken ging ik eens voor mijzelf nadenken wat voor mij belangrijk is geweest in mijn jeugd. Mijn ouders hebben nooit iets gezegd over welk niveau wij zouden moeten doen, nooit gepusht als we op de middelbare school besloten naar een ander niveau of een later naar een andere opleiding te gaan. Wat ze dan hebben gedaan? Ze hebben ons leren voelen en geleerd om op dit gevoel te vertrouwen. En laat ik nou twee zeer gevoelige kinderen op de wereld hebben gezet (rara...) Gister in mijn logopediepraktijk mocht ik ook weer een moeder laten zien hoe mooi het is dat haar kind zoveel voelt en mocht ik daarmee ook weer terug naar mijzelf kijken en mijn kinderen. Er is zo'n grote groep gevoelige kinderen (beelddenkers, adhd, autisme, hsp, hb) maar wat doen wij? Wij rekenen ze af op hun manier van denken en voelen die niet in ons plaatje van de maatschappij past. Voelen is niet Evidence Based. Voelen kan je geen cijfer geven tussen de 0-10. Er is voor voelen geen norm bepaald. Terug naar mijn weekend. Ons groepje met 7 totaal verschillende vrouwen en één grote overeenkomst, wij voelen. En hoe! Ik mocht naar huis gaan vol vertrouwen dat het goed is. Dat ik mag stoppen met vechten voor de normen die de maatschappij ons oplegt en dat ik door mag gaan met hetgeen wat ik heb geleerd; liefhebben, want dat is toch het beste gevoel van de wereld?! En dat is precies wat elk kind nodig heeft en niks meer dan dat. Hoe beter je jouw kind leert voelen, hoe beter ze ook die liefde kunnen voelen en weer door kunnen geven. Tot slot twee mooie bevestigingen die ik van Teun kreeg: 1. Teun kijkt Wickie de Viking, het intro zegt 'hij is klein en gevoelig' waarop Teun zegt 'net als ik he mam' 2. De brief die ik vanochtend uit zijn tas haalde:

Deze brief zegt voor mij 'stop maar met vechten mama, het is goed.'