Afscheid en een taart vol kersen.

Vandaag nam Teun afscheid op de Jip groep (onderdeel van Cardea) waar hij afgelopen schooljaar heeft gezeten.
Tijdens het eindgesprek met zijn mentor kwamen we al tot de conclusie dat we ons bijna niet meer voor kunnen stellen hoe Teun daar binnen kwam 10 maanden geleden.
Ik heb jullie al meegenomen in een aantal stappen die Teun gezet heeft afgelopen jaar. Zoals de vooruitgang in zijn taal en communicatie en de ruimte die Teun nu in zijn hoofd krijgt om schoolse vaardigheden te leren.
Natuurlijk speelt tijd en het ouder worden hier een rol in, maar de plek waar hij nu afscheid van heeft genomen zijn wij echt heel dankbaar. Vier super lieve en geduldige juffen hebben hem het afgelopen jaar begeleid.

Als afscheidskado aan de groep gaf ik het boek 'Kikker is kikker'. Kikker is totaal tevreden met wie hij is, totdat hij Eend ziet vliegen, dat wil hij ook, maar dat lukt hem natuurlijk niet. Ook de kwaliteiten van zijn andere vrienden heeft hij niet, waardoor hij steeds weer teleurgesteld is in zichzelf. Gelukkig komt Kikker erachter dat hij als k
ikker ook uniek is en zijn eigen talenten heeft. Er is immers niemand die zo mooi groen is of die zo goed kan springen als een kikker. 

Precies dit is wat hij op deze plek gevoeld hebben en misschien ook wel waarom het afscheid nemen zo'n pijn doet. Teun mocht hier helemaal zichzelf zijn. Hij werd niet met andere kinderen vergeleken, hij kreeg alle ruimte om zich op zijn eigen manier en tempo te ontplooien. De zetjes in zijn rug die hij soms nodig had werden respectvol gegeven. Ook was het heel fijn om als ouders onderling hetzelfde te zijn. Niet meer die moeder met dat jongetje wat anders is, maar ouders die je niks uit hoeft te leggen omdat ze allemaal op hun eigen manier precies weten wat jij voelt.
Bij de wenochtend op zijn nieuwe school was dit er ook, dus dat fijne gevoel kunnen we vasthouden.
Wat we los moeten laten is het kleinschalige (groep van 6-8 kinderen), het frequente contact (als het nodig was dagelijks via de app) en de warmte (die we hopelijk op zijn volgende school wel weer gaan vinden).
Eén troost is dat we nu na 3x afscheid nemen van peuterspeelzaal, school en de Jip groep voorlopig geen dag meer hoeven te zeggen. Hopelijk pas weer als hij de Leo Kannerschool gaat verlaten om naar het voortgezet onderwijs te gaan.

Kikker is een terugkerend thema geweest dit jaar. Teun zei in september toen hij startte namelijk steeds 'ik heb het koud', de juffen hadden hem al een vest aangeboden, maar hij had het niet echt koud. Het was voor hem op dat moment een zinnetje om aan te geven dat hij zich niet lekker voelde. Kikker voelde zich namelijk ook niet lekker in de winter. Het had dus niks met de temperatuur te maken. Gelukkig kende één juf de boekjes van Kikker goed en ontdekte ze dat het echolalie was.
Varkentje heeft het talent van (taarten)bakken in deze boekenserie.

Deze dag sluiten we dan spreekwoordelijk ook niet af met één kers maar het een hele taart vol kersen!