Doorgaan naar hoofdcontent

Buiten zijn boekje..

Oei ik groei..
Het boek wat ik in handen kreeg toen ik zwanger was van Lucy. Alle stapjes die baby's doorlopen staan er mooi in beschreven. Er zullen moeders zijn die echt iets hebben aan zo'n boek, er zijn moeders die er enorm zenuwachtig van worden en moeders zoals ik die het boek graag willen hebben maar er vervolgens nooit in kijken.
Door mijn opleidingen heb ik ook wel redelijk wat theoretische kennis over de normale ontwikkeling. Wat ook wel weer snel verdwijnt, want als je me nu vraag op welke leeftijd een kind bijv begint met omrollen dan zou ik dat echt niet meer weten. Over de taalontwikkeling blijft mijn kennis natuurlijk wel up-to-date, maar ook dit is per kind weer zo wisselend, dat het eigenlijk niet echt vast te leggen is in een boekje. Zo zie ik kinderen die de oren van je hoofd kletsen met 2 jaar, maar eigenlijk niks zeggen en kinderen van 2,5 die nog geen woord zeggen, maar waaraan je ziet dat ze super pienter zijn.

Dat geen enkel kind te vangen is in cijfertjes is juist zo enorm mooi. Want geen enkel cijfer (lengte, gewicht, IQ, aantal vriendjes, rapport cijfers) vertelt je wie jouw kind echt is.
Het is echt een kunst om niet in deze valkuil te trappen als ouders zijnde. Waarom willen we nou allemaal zo graag dat ons kind precies doet wat er in de boeken omschreven staat als normaal (en het liefst natuurlijk nog iets boven normaal..)? Wat zegt dit over jou als ouder? Over je opvoedskills?
Ons is weleens gezegd dat Teun zo 'goed' praat, omdat zijn moeder logopedist is. Maakt mij dit een betere moeder? Nee natuurlijk niet. Dat is ook precies waarom ik nu weer met Teun naar logopedie ga. Ik wil zijn logopedist niet zijn, maar zijn moeder.

Waarom word ik er dan toch zo blij van als Teun dingen wel volgens het boekje doet?
Grote opluchting afgelopen maand toen we hoorden dat er voor Teun plek was op de Leo Kannerschool. De opluchting was bij mij misschien nog wel groter toen we hoorden dat de toelatingscommissie van deze school (naast zijn huidige juffen) ook denkt dat Teun hier op zijn plek zal zijn. Dit betekent namelijk dat ook zij denken dat Teun een gemiddelde intelligentie heeft. Iets wat ik zelf een hele tijd heel moeilijk te pijlen vond. Teun laat zich namelijk niet vangen in cijfertjes. Zo kwam ik er al snel achter dat de taaltests die er zijn geen reëel beeld geven van wat Teun kan. En is een eerdere poging tot het meten van zijn IQ gestaakt omdat Teun niet meer onder de tafel vandaan kwam. Het autisme voert in al deze dingen de boventoon.
Er is al heel wat geschreven over autisme, maar op geen enkel punt is autisme uit te drukken in cijfers. Grappig wel dat er dan wel heel veel mensen met autisme zo goed zijn met cijfers.

Teun gaat volgend jaar nog lekker een jaar naar de kleuterklas. Waar hij nog enorm veel gaat leren. De kennis van cijfers en letters doet Teun (ineens) gewoon volgens het boekje.. en daar mogen wij voor nu gewoon even heel trots op zijn!

(korte aantekening bij bovenstaande foto... de uitslag van Ajax vanavond doen we uiteraard wel gewoon in cijfers..)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Autididact en Brammetje Baas

Als ik de afgelopen 10 jaar iets van Teun geleerd heb is het wel dat dingen leert op ZIJN moment. Dat het leven niet maakbaar is en alles een tijd heeft. Heb je de film Brammetje Baas weleens gezien? Jaren geleden toen ik net begon als logopedist kreeg ik aan het einde van een behandeltraject van ouders een bioscoopbon kado met als tip om Brammetje Baas te gaan kijken. Zij herkenden hun zoon er ontzettend in. Ik had zelf toen geen kinderen en ben de film toen ook nog niet gaan kijken. Jaren later kwam hij voorbij en de woorden van deze ouders was toch blijven hangen in mijn hoofd. Ik keek de film en er werd zoveel duidelijk voor mij. Hij geeft heel goed weer hoe Bram zijn gedachtegang werkt en dat deze vaak anders is dan die van zijn meester in groep 3 of van zijn ouders. Bij veel kinderen (met autisme/adhd/hb) heeft forceren een averechts effect. 'Moeten' geeft mega veel weerstand (bij sommige volwassenen trouwens ook). Of de dingen die je aan wilt leren lijken simpelweg...

Mijn verhaal, maar misschien ook jouw verhaal... "Vraag maar aan bever!"

Pak een lekkere kop thee of koffie en ga eens lekker zitten voor dit mooie verhaal. "Vraag maar aan bever!"  Het was een veel gehoorde uitspraak in het bos. Niet dat bever alles wist, maar ze dacht graag mee. En hielp zonder morren. Ze gaf ook niet snel op. Soms bedacht ze de meest creatieve dingen. Kortom, bever was erg geliefd bij alle dieren. En bever genoot er ook van om voor anderen klaar te staan. Het gaf haar een fijn gevoel als ze iets voor anderen kon betekenen. En dat terwijl bever zelf ook genoeg aan haar hoofd had. Ze woonden net in een nieuwe burcht en ze was nog niet helemaal tevreden met het resultaat. Er waren bijvoorbeeld nog wat kleine gaten die water doorlieten bij regen. Daarom stonden er overal kleine bakjes op de vloer om de druppels op te vangen. Het leek wel een slalomparcours in plaats van een knusse woonkamer. Daarbij maakte ze zich ook zorgen om één van haar jongen. Ze voelde aan haar moederhart dat hij anders was dan andere jonge bevers. H...

Afscheid van de geplaveide weg...

Juni 2018 Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje. 'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren. Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten ...