Juni 2018
Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje.
'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren.
Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten over hoe knap het is dat ik hem zo kan loslaten en wuif dat een beetje weg.
En dan, op het moment dat de bus gaat rijden, gaan bij mij de sluizen open... tranen die er een hele tijd niet zijn geweest. En gelukkig ook even een arm om me heen.
De afgelopen maanden kabbelde het lekker voort met Teun. Drie dagen breng ik hem naar school, waar hij dan 3 uur is met één op één begeleiding. Thuis is hij wel eens moe en prikkelbaar, maar over het algemeen nog gewoon zijn eigen vrolijke zelf. Van mensen om mij heen hoor ik dat hij opener is geworden en hoeveel hij is gaan praten. Hij is zo relaxt dat we de zomervakantie naar Zuid-Frankrijk ook vol vertrouwen tegemoet zien.
Maar voor dat het zover is moeten we eerst nog afscheid nemen. Tot nu toe leiden we ondanks alle aanpassing een 'normaal' leven met Teun. Hij kan gewoon samen met zijn zus naar school lopen en ondanks dat hij veel thuis is, hoeven we ons niet enorm aan te passen. En ook zoals vanochtend, hij kan gewoon mee op schoolreisje.
Na de zomervakantie kan hij eindelijk naar zijn eigen plekje. Een groep in Katwijk, waar ze hem echt kunnen gaan bieden wat hij nodig heeft. Dit betekent wel dat we dan echt afgaan van die geplaveide weg en dat pad op moeten met overal losse keien. Vooralsnog zie ik vooral veel beren op die weg en wil ik die weg nog even helemaal niet op, ook al weet ik dat dit voor hem de beste weg is. Ook omdat deze een totaal andere kant op gaat dan de weg waar zijn zus op blijft en ik me niet in tweeën kan splitsen.
Augustus 2018
Inmiddels hebben we de vakantie naar Zuid-Frankrijk achter de rug en was deze precies zo ontspannen als we hadden gehoopt. Teun heeft bij elkaar meer dan 25 uur heerlijk relaxt op de achterbank van de auto gezeten, waardoor de reis voor ons ook ontspannen verliep. Ook op de twee locaties waar we waren was Teun heerlijk zichzelf en heeft hij op zijn manier genoten, waardoor wij ook konden ontspannen.
Ontspanning die erg hard nodig was, want ook al waren er in juni even die tranen, het is toch ook wel erg makkelijk om pijn weg te stoppen. De dag dat Teun naar zijn nieuwe plek in Katwijk gaat komt steeds dichterbij. Het intakegesprek vlak voor de vakantie was gelukkig heel fijn, dus we hebben alle vertrouwen dat hij daar echt goed terecht komt. Maar de brok in mijn keel blijft en wordt misschien wel steeds groter.
Het verschil met leeftijdsgenootjes en vooral met jongere kinderen wordt ook steeds confronterender. Kinderen van 3 jaar die roepen 'he waarom heeft die jongen een luier, dat is toch voor baby's' of zien dat Teun hetzelfde niveau heeft als de jongere broertjes en zusjes van zijn leeftijdsgenootjes, dat doet zeer.
Het is een troost dat hij straks op een plek zit waar hij gewoon helemaal zichzelf kan zijn, zonder dat er een oordeel is over wat hij eigenlijk zou moeten kunnen.
Ik las de post van vorig jaar zomer terug en eigenlijk had ik zo 'copy, paste' kunnen doen. Gelukkig weten we voor komend jaar wel waar we aan toe zijn en konden we vorig jaar niet bedenken hoe het allemaal zou gaan lopen. Kon ik vorig jaar niet wachten tot de volgende vakantie zou beginnen, ben ik nu heel blij en dankbaar voor de weken tussen de vakanties in. Dat Teun nu een pad op gaat waar hij alle aandacht krijgt die hij verdient.
Ik zie zomaar een heel mooi weggetje voor me, zonder leeuwen en beren, een weggetje speciaal aangelegd voor de kinderen die niet meegaan in de massa's die op die geplaveide weg lopen.
Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje.
'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren.Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten over hoe knap het is dat ik hem zo kan loslaten en wuif dat een beetje weg.
En dan, op het moment dat de bus gaat rijden, gaan bij mij de sluizen open... tranen die er een hele tijd niet zijn geweest. En gelukkig ook even een arm om me heen.
De afgelopen maanden kabbelde het lekker voort met Teun. Drie dagen breng ik hem naar school, waar hij dan 3 uur is met één op één begeleiding. Thuis is hij wel eens moe en prikkelbaar, maar over het algemeen nog gewoon zijn eigen vrolijke zelf. Van mensen om mij heen hoor ik dat hij opener is geworden en hoeveel hij is gaan praten. Hij is zo relaxt dat we de zomervakantie naar Zuid-Frankrijk ook vol vertrouwen tegemoet zien.
Maar voor dat het zover is moeten we eerst nog afscheid nemen. Tot nu toe leiden we ondanks alle aanpassing een 'normaal' leven met Teun. Hij kan gewoon samen met zijn zus naar school lopen en ondanks dat hij veel thuis is, hoeven we ons niet enorm aan te passen. En ook zoals vanochtend, hij kan gewoon mee op schoolreisje.
Na de zomervakantie kan hij eindelijk naar zijn eigen plekje. Een groep in Katwijk, waar ze hem echt kunnen gaan bieden wat hij nodig heeft. Dit betekent wel dat we dan echt afgaan van die geplaveide weg en dat pad op moeten met overal losse keien. Vooralsnog zie ik vooral veel beren op die weg en wil ik die weg nog even helemaal niet op, ook al weet ik dat dit voor hem de beste weg is. Ook omdat deze een totaal andere kant op gaat dan de weg waar zijn zus op blijft en ik me niet in tweeën kan splitsen.
Augustus 2018
Inmiddels hebben we de vakantie naar Zuid-Frankrijk achter de rug en was deze precies zo ontspannen als we hadden gehoopt. Teun heeft bij elkaar meer dan 25 uur heerlijk relaxt op de achterbank van de auto gezeten, waardoor de reis voor ons ook ontspannen verliep. Ook op de twee locaties waar we waren was Teun heerlijk zichzelf en heeft hij op zijn manier genoten, waardoor wij ook konden ontspannen.Ontspanning die erg hard nodig was, want ook al waren er in juni even die tranen, het is toch ook wel erg makkelijk om pijn weg te stoppen. De dag dat Teun naar zijn nieuwe plek in Katwijk gaat komt steeds dichterbij. Het intakegesprek vlak voor de vakantie was gelukkig heel fijn, dus we hebben alle vertrouwen dat hij daar echt goed terecht komt. Maar de brok in mijn keel blijft en wordt misschien wel steeds groter.
Het verschil met leeftijdsgenootjes en vooral met jongere kinderen wordt ook steeds confronterender. Kinderen van 3 jaar die roepen 'he waarom heeft die jongen een luier, dat is toch voor baby's' of zien dat Teun hetzelfde niveau heeft als de jongere broertjes en zusjes van zijn leeftijdsgenootjes, dat doet zeer.
Het is een troost dat hij straks op een plek zit waar hij gewoon helemaal zichzelf kan zijn, zonder dat er een oordeel is over wat hij eigenlijk zou moeten kunnen.
Ik las de post van vorig jaar zomer terug en eigenlijk had ik zo 'copy, paste' kunnen doen. Gelukkig weten we voor komend jaar wel waar we aan toe zijn en konden we vorig jaar niet bedenken hoe het allemaal zou gaan lopen. Kon ik vorig jaar niet wachten tot de volgende vakantie zou beginnen, ben ik nu heel blij en dankbaar voor de weken tussen de vakanties in. Dat Teun nu een pad op gaat waar hij alle aandacht krijgt die hij verdient.
Ik zie zomaar een heel mooi weggetje voor me, zonder leeuwen en beren, een weggetje speciaal aangelegd voor de kinderen die niet meegaan in de massa's die op die geplaveide weg lopen.
Ik kom toevallig op je blog terecht, maar wat herkenbaar. Vooral dit stukje, dat de wegen van je kinderen scheiden. Onze dochter begint na de vakantie op de Leo Kanner. Aan de ene kant goed voor haar, aan de andere kant een soort rouwproces voor ons.
BeantwoordenVerwijderen