Begin mei genoten wij van een heerlijke week vakantie op onze absolute favoriete plek in Nederland, Terschelling. Ik kom er al mijn hele leven, maar dit was de eerste keer met Teun.
De boottocht leek mij van te voren een eerste hobbel die we over moesten met Teun. Drukte, onbekende plek, herrie, chaos....
Gelukkig had hij een taak die hij erg serieus naam, het meenemen van zijn eigen Thomas de trein koffertje. Dit gaf hem wat afleiding op de hectische momenten dat je met al die mensen tegelijk de boot op en af moet.
En waar normaal op de boot de ontspanning en vakantie echt begint was het nu echt even aanpoten, maar dat was het meer dan waard!
Omdat het iets kouder was dan we hadden gedacht toen we de vakantie boekten hebben we ook veel binnen gezeten. Aan het einde van de vakantie konden we alle vier die ene dvd van 'het Zandkasteel',die nog in de koffer paste, meepraten. Gelukkig hadden we ook de tablet en wifi zodat er toch nog iets van afwisseling was.
Op momenten dat het druk is voor Teun, er veel prikkels op hem af komen of als hij moe is, is een scherm echt de uitkomst. Als hij in zijn filmpje zit kan hij zich helemaal afsluiten en echt even opladen.
Omdat het de hele week windkracht 5 of hoger was, was naar buiten gaan überhaupt al een heel ding voor Teun. Ik ben ook super trots dat hij deze 'angst' heeft overwonnen en er toch goed mee om is gegaan. Maar na 1-2 uur buiten was de koek voor hem dan ook echt even op.
Koning Koos was dan weer even zijn beste vriend en na één keer het liedje 'wiebel wiebel van de kriebel' was hij weer b(l)ij.
Een paar maanden geleden kwam de film Life, Animated uit in Nederland en was er bij RTL Late night de moeder van Ebel die een zelfde soort verhaal vertelde. Allebei jongens die tot hun derde jaar normaal leken te functioneren en van de een op de andere dag stopten met praten, ze hebben allebei klassiek autisme. Hun ouders kwamen erachter dat ze weer met hun zoons in contact konden komen met behulp van Disney films.
De spontane taal van Teun komt gelukkig steeds meer op gang. Hij maakt zelf zinnen om duidelijk te maken wat hij wil, maar gebruikt de taal tot nu toe vooral functioneel. Hij zegt zelden iets gewoon om het te zeggen of om een praatje te maken. Wel heeft hij dagen dat hij geen minuut stil is, maar wat hij dan vooral doet is eindeloos zinnetjes uit filmpjes herhalen. Het napraten (echolalie) wat hij doet kan ook een kenmerk zijn van autisme.
Teuns talent om dingen te onthouden viel ons als eerste op. Hij houdt van herhaling, maar gebruikt de herhaling ook. Het eerste boek wat hij van achter tot voor uit zijn hoofd kende was 'Boer Boris heeft vakantie'. Wat hebben wij genoten toen hij nog bijna niet sprak, maar wel dit boekje mee kon praten.
Wat ik jammer vind is dat sommige mensen dit bestempelen als 'lege' taal. Zoals de ouders van de jongens omschreven zo gebruikt Teun ook zijn filmpjes om de wereld beter te begrijpen.
De eerste keer dat ik dit opmerkte was ongeveer een half jaar geleden. Het regende we liepen naar buiten en Teun zei: "het regent, nou kunnen we niet buiten spelen, jammer!". Ik was dolgelukkig en helemaal trots, ik dacht dat hij dit helemaal uit zichzelf zei. Een paar dagen later hoorde ik exact deze zin terug in een aflevering van 'het Zandkasteel'. Sindsdien probeer ik steeds vaker mee te kijken met zijn filmpjes en echt te luisteren naar wat er gezegd wordt. Zo probeer ik door zijn ogen naar de wereld te kijken en kan ik hem veel gerichter dingen leren.
Nog een duidelijk voorbeeld van hoe hij filmpjes vertaalt naar de wereld in combinatie met groei in de spontane spraak was toen hij laatst bij mij op schoot kroop, naar mijn kettinkje wees en zei:
De boottocht leek mij van te voren een eerste hobbel die we over moesten met Teun. Drukte, onbekende plek, herrie, chaos....
Gelukkig had hij een taak die hij erg serieus naam, het meenemen van zijn eigen Thomas de trein koffertje. Dit gaf hem wat afleiding op de hectische momenten dat je met al die mensen tegelijk de boot op en af moet.
 |
En waar normaal op de boot de ontspanning en vakantie echt begint was het nu echt even aanpoten, maar dat was het meer dan waard!
Omdat het iets kouder was dan we hadden gedacht toen we de vakantie boekten hebben we ook veel binnen gezeten. Aan het einde van de vakantie konden we alle vier die ene dvd van 'het Zandkasteel',die nog in de koffer paste, meepraten. Gelukkig hadden we ook de tablet en wifi zodat er toch nog iets van afwisseling was.
Op momenten dat het druk is voor Teun, er veel prikkels op hem af komen of als hij moe is, is een scherm echt de uitkomst. Als hij in zijn filmpje zit kan hij zich helemaal afsluiten en echt even opladen.
Omdat het de hele week windkracht 5 of hoger was, was naar buiten gaan überhaupt al een heel ding voor Teun. Ik ben ook super trots dat hij deze 'angst' heeft overwonnen en er toch goed mee om is gegaan. Maar na 1-2 uur buiten was de koek voor hem dan ook echt even op.
Koning Koos was dan weer even zijn beste vriend en na één keer het liedje 'wiebel wiebel van de kriebel' was hij weer b(l)ij.
Een paar maanden geleden kwam de film Life, Animated uit in Nederland en was er bij RTL Late night de moeder van Ebel die een zelfde soort verhaal vertelde. Allebei jongens die tot hun derde jaar normaal leken te functioneren en van de een op de andere dag stopten met praten, ze hebben allebei klassiek autisme. Hun ouders kwamen erachter dat ze weer met hun zoons in contact konden komen met behulp van Disney films.
Prachtig mooi en ontroerend om te zien. En herkenbaar.
De spontane taal van Teun komt gelukkig steeds meer op gang. Hij maakt zelf zinnen om duidelijk te maken wat hij wil, maar gebruikt de taal tot nu toe vooral functioneel. Hij zegt zelden iets gewoon om het te zeggen of om een praatje te maken. Wel heeft hij dagen dat hij geen minuut stil is, maar wat hij dan vooral doet is eindeloos zinnetjes uit filmpjes herhalen. Het napraten (echolalie) wat hij doet kan ook een kenmerk zijn van autisme.
Teuns talent om dingen te onthouden viel ons als eerste op. Hij houdt van herhaling, maar gebruikt de herhaling ook. Het eerste boek wat hij van achter tot voor uit zijn hoofd kende was 'Boer Boris heeft vakantie'. Wat hebben wij genoten toen hij nog bijna niet sprak, maar wel dit boekje mee kon praten.
Wat ik jammer vind is dat sommige mensen dit bestempelen als 'lege' taal. Zoals de ouders van de jongens omschreven zo gebruikt Teun ook zijn filmpjes om de wereld beter te begrijpen.
De eerste keer dat ik dit opmerkte was ongeveer een half jaar geleden. Het regende we liepen naar buiten en Teun zei: "het regent, nou kunnen we niet buiten spelen, jammer!". Ik was dolgelukkig en helemaal trots, ik dacht dat hij dit helemaal uit zichzelf zei. Een paar dagen later hoorde ik exact deze zin terug in een aflevering van 'het Zandkasteel'. Sindsdien probeer ik steeds vaker mee te kijken met zijn filmpjes en echt te luisteren naar wat er gezegd wordt. Zo probeer ik door zijn ogen naar de wereld te kijken en kan ik hem veel gerichter dingen leren.
Nog een duidelijk voorbeeld van hoe hij filmpjes vertaalt naar de wereld in combinatie met groei in de spontane spraak was toen hij laatst bij mij op schoot kroop, naar mijn kettinkje wees en zei:
" Mam jij hebt een mooi hartebandje om"
 |
| Vertaling: Dit is Pip (die van Woezel) en kijk wat ze om haar nek heeft... haar hartebandje, zoals die in de serie wordt genoemd. |
Reacties
Een reactie posten