Keihard onderuit..

Internet staat er vol mee. Quotes. Korte zinnetjes, de ene nog mooier opgemaakt dan de ander. Uitspraken waardoor je je wellicht beter voelt. Sommige met een knipoog, maar ook woorden die je vaker moet lezen om de betekenis ervan echt tot je door te laten dringen.

Ik heb er wel wat mee en in mijn geval zijn het ook regelmatig teksten uit de bijbel. Ik zou er m'n huis mee vol kunnen hangen. 

Deze bovenste tekst slaat op mijn gemoedstoestand van de afgelopen dagen. Afgelopen vrijdag ging ik keihard onderuit. En na een paar uur volledig uit het veld geslagen te zijn geweest ben ik opgestaan. Het grote voordeel van kinderen, want je moet. En zodra je in beweging komt, komen er ook weer dingen op je pad die een ander licht kunnen schijnen. 

Om even heel concreet te worden; ik was voor het eerst een ochtend met Teun op school. Hij gaat op het moment drie ochtenden naar school met één op één begeleiding en de vierde ochtend neem ik voor mijn rekening. Zonder begeleiding naar school gaan is nog geen optie. We kwamen na de ochtend samen thuis en ik voelde een enorm verdriet opkomen. Ik was (weer) in de grootse valkuil gevallen die er voor ouders is: het grote vergelijken. 

Iets wat in dit geval ook onvermijdelijk was, want hij zit nou eenmaal tussen leeftijdsgenootjes die allemaal wel een normale ontwikkeling doormaken. En de klap die ik kreeg was hard. Heb ik dan toch ook die oogkleppen op gehad?! Iets wat ik tijdens mijn werk regelmatig tegenkom. Het antwoord is ja, maar ook 'dat is niet erg'. Misschien kan ik nu ook weer milder aankijken tegen deze ouders. Ouders met de grootste oogkleppen zijn ouders die geen andere kinderen in hun omgeving hebben. Dat vergelijken kan dus aan één kant ook heel nuttig zijn. Het geeft inzicht in de ontwikkeling van je kind. Maar waarom doet het dan zo'n pijn als dit beeld niet klopt? Als jouw kind een andere ontwikkeling doormaakt dan die in de boekjes staat. 

De term 'normale kinderen' probeer is soms krampachtig te vermijden. Terwijl het eigenlijk niks anders betekent dan een groep kinderen die voldoen aan de norm die er is vastgesteld.  En dat Teun van deze norm afwijkt is wel duidelijk. De norm is ook per cultuur weer anders en misschien zelfs wel per gezin.
Op het moment dat je op het schoolplein staat of in de speeltuin bent en van een afstandje staat te kijken valt hij wel weer binnen het normale.
Een gewoon kind van 4jaar, hij klimt, rent, fietst, geniet, net als alle andere kinderen.


Op mijn werk ben ik ook constant bezig om kinderen te meten. Er zijn allerlei normen vastgesteld over hoeveel woorden een kind moet kennen en hoe lang de zinnen moeten zijn. De doelen die we stellen moeten ook vooral meetbaar zijn, want anders kan de zorgverzekeraar niet checken hoe effectief we bezig zijn en of wat wij doen wel gelijkstaat aan het geld wat zij eraan uitgeven.
Kortom het lijkt soms of ons hele leven aan elkaar hangt van cijfers. Laat ik nou echt helemaal niks hebben met getallen..

Vanochtend tijdens een wandeling in de zon luisterde ik naar een potcast van Brene Brown. Zij is als wetenschapper gegaan van de quote 'if you can't measure it, it doesn't excist' naar 'if you can measure it, it probably isn't so important'. Toen ik hierop verder ging zoeken kwam ik bovenstaande tekst tegen (over de bron is nog een discussie maar mogelijk heeft Albert Einstein het gezegd).

Om verder te komen en te bepalen welke (onderwijs) plek het beste zal zijn voor Teun, zijn er cijfers en metingen nodig. Maar om van hem te houden en de waarde van zijn bestaan aan te geven is elk cijfer absoluut ontoereikend.

Collega moeder Harriet Duurvoort schreef in de Volkskrant ook een mooie blog over meten en gemeten worden en eindigde met de volgende quote die ik graag herhaal.