LOL

Samen plezier maken met je kind begint al heel vroeg bijvoorbeeld door kiekeboe of kietelspelletjes op het aankleedkussen, dus nog ver voor je kind begint te praten. Eigenlijk kan het al rond de zes weken beginnen als dat kleine hoopje mens voor het eerst begint te lachen.

Dit filmpje, toevallig ook met de titel LOL, kwam ik op mijn instagram account tegen en hier word je als ouder toch zielsgelukkig van!

Bij Teun was dat dus niet anders. Wij hadden deze mooie momenten ook en als we foto's terug kijken van zijn eerste jaar zien we ook alleen maar een hele grote glimlach (want foto's maken van een huilende baby doe je toch niet..). We lachten samen zoals bijna elke ouder dat doet met zijn of haar kind.


Een vrolijk mannetje is Teun altijd wel gebleven, maar het echte contact zijn we toch welk een tijdje kwijt geweest. En dat besef ik pas nu het echte contact weer langzaam begint terug te komen. Natuurlijk hebben we  altijd contact door de band die wij als ouder met hem hebben. Maar er was ook frustratie. We zitten soms op zo'n ander level en lijken elkaars taal niet te spreken.

PRT
Sinds een paar maanden krijgt Teun nu PRT (Pivotal Response Treatment). Onder de link lees je er meer over. Deze behandeling is echt gericht op contact maken.
Gister had ik het er nog met de behandelaar over, dat Teun en ik allebei zaten te huilen tijdens de derde behandeling. We waren allebei gefrustreerd, het lukte niet om echt contact te maken, ook al deden we allebei nog zo ons best.
Middels hele kleine stapjes zijn we nu op de hele goede weg. De eerste stap was dat Teun contact moest leren maken door richting mijn gezicht te kijken. Zodra hij keek werd hij beloond met hetgeen hij wilde hebben. Voor mij voelde dit zo tegen natuurlijk, hij kan praten, waarom hoeft dat dan nu ineens niet meer? Het duurde echt even voordat ik mij hieraan kon overgeven en de logopedist in mij de taal los kon laten. Communicatie is natuurlijk zoveel meer dan alleen taal.
Een ander onderdeel van PRT is enorm groot belonen. Letterlijk luid applaudisseren bij een behaald doel. Iets waarbij ik echt even een drempel over moest.

Maar nu het resultaat... of tenminste een stap in de goede richting, want we zijn er nog niet.
We hebben samen het grootste plezier en echt contact. Letterlijk L.O.L. (laughing out loud).


Elke keer dat Teun luid applaus krijgt zie je hem een stukje groeien, wat natuurlijk eigenlijk voor alle kinderen geldt. Iedereen wil wel applaus voor de dingen die ze doen. Dus laten we elkaar ook vaker applaus en complimenten geven. Want wat we doen en leren is echt niet altijd vanzelfsprekend. Elke stap die kinderen (maar zeker ook volwassenen) maken is een applausje waard!
Mijn applaus vandaag gaat naar alle mensen, die kinderen helpen waarbij het nemen van stapjes niet vanzelf gaat. En ja dat is stiekem ook een applausje voor mezelf, want wat heb ik toch een mooi vak waarin ook ik een steentje mag bijdragen aan de (taal)ontwikkeling van kinderen.