Als je ouder bent herken je het waarschijnlijk wel, dat je samen naar je kind kijkt, niks hoeft te zeggen en intense vreugde (en liefde) voelt.Hoe mooi is het, als je dit niet alleen als partners hebt maar dit ook met andere mensen kunt delen. Soms gewoon een wildvreemde in de supermarkt.
Tijdens het werken komt het wel eens voor dat ik word opgeslokt door regels, smart-doelen en methodes, waardoor ik vergeet echt naar het kind te kijken en te genieten van al het moois wat zo'n kind met zich meebrengt.
In mijn vorige post schreef ik al over de PRT die Teun kreeg. Ook met Ilse zijn therapeut hebben we zo'n band opgebouwd, dat we maar naar elkaar hoeven te kijken en samen intense vreugde kunnen voelen over de dingen die Teun heeft geleerd. Maar niet alleen dat, er was ook blijdschap over Teun gewoon hoe hij is. Dat hij mag zijn wie hij is en wij hem daarin kunnen ondersteunen waar nodig.
Vreugde en blijdschap zijn misschien niet de eerste woorden die in je opkomen als je aan ASS (autismespectrumstoornis) denkt, terwijl het stereotype ADHD'er een stuk vrolijker wordt neergezet. Achter gesloten deuren staat de problematiek van ADHD soms niet zo heel ver af van die van ASS.
Ik verbaas me soms over deze verschillende stereotypen, want beide groepen kinderen (en volwassenen) moeten hard werken om mee te komen in de 'gewone' wereld. Een constatering waar ik soms tegenaan loop en wat me raakt.
Hoe mooi zou het zijn als we gewoon naar alle kinderen met een blije bril kunnen kijken. En daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat we de problemen moeten negeren, want dat kan ook hele vervelende situaties opleveren. Maar juist dat we vol vreugde naar kinderen kijken en ze helpen op de plekken waar dat nodig is. Zonder hier een oordeel aan te verbinden.
Tjonge jonge, mooie idealen, maar zo werkt het toch niet... hoor ik sommige mensen denken. Nee helaas werkt dit op veel plekken niet zo.
Als ouder heb je de gave om je eigen kind te zien als het mooiste, liefste, geweldigste kind van de wereld. We worden beperkt door hoe 'de wereld' denkt over mensen en kinderen die buiten de norm vallen. Jagen daarom angstvallig na onze kinderen binnen die norm te proppen en het liefs daarboven. Zodat niet alleen jij maar ook 'de wereld' jouw kind geweldig vindt.
Wat als we nou met z'n alleen eens tien stappen terug doen en er vanuit gaan dat elk kind fantastisch is....
Na zo'n afsluiting van PRT kan ik alleen maar dankbaar zijn voor wéér iemand in Teun zijn omgeving die vol vreugde naar hem heeft gekeken. En dit beperkt zich niet tot zijn therapeut. Ook de mevrouw achter de receptie genoot elke week van Teun. Naast de balie stonden allemaal figuurtjes achter glas, één daarvan was Teun zijn favoriet Goofy en elke week (bijna 9 maanden lang) ging Teun even Goofy gedag zeggen met zijn gevleugelde uitspraak 'Iedereen is gek op Goofy'. Elke week groeide de blijdschap van deze mevrouw als ze Teun zag. Dus zo stonden, na het overhandigen van deze kleurplaat, bij ons allebei de tranen in de ogen.Eigenlijk wilde ik deze blog schrijven over de grote stappen die Teun maakt de afgelopen weken. Maar als ik nu bedenk welke woorden zijn blijven hangen van het gesprek met Teun zijn juf vorige week, zijn dat toch de woorden in de strekking van 'het is zo'n lekker mannetje'. Als je dat als ouder hoort brengt dat vreugde x 2 en is er daarna voldoende ruimte om te horen waar er extra ondersteuning nodig heeft.
Reacties
Een reactie posten