Kikker en het monster.

Van intens genieten, naar samen huilend op een stoepje midden in Den Haag.

Onderweg van Italië naar huis heeft Teun zonder overdrijven meer dan 200x gevraagd 'gaan we naar Kikker?'. Bij toeval kwam ik erachter dat dit palilalie heet (klik op de link voor een uitleg). Heftig was dit voor ons drieën als toehoorders. Teun lijkt regelmatig wel een lp die blijft hangen, normaal kunnen we daarvan weglopen, maar nu zaten we 1200km in de auto....

Een bezoekje aan het kinderboekenmuseum moest dus op de kalender die ik ter plekke in de auto maakte om te kijken of hij dan zou stoppen met vragen (helaas zonder het gewenste resultaat).
De kalender had Teun al een paar dagen niet bekeken, dus toen ik het tripje vanmorgen aankondigde was hij door het dolle heen!
Het genieten kon van twee kanten beginnen. Ik besloot met de trein te gaan om er nog een extra stukje plezier aan toe te voegen. En genieten deden we. Teun was daar echt Kikker, helemaal in zijn eigen wereld, maar ook meer aanwezig dan de keren ervoor. Hij maakte echt contact met andere kinderen en vond dit zichtbaar leuk. Ik glom van trots toen hij een meisje van een jaar of 3 vroeg 'zal ik je even helpen?'. En de groei in zijn ontwikkeling was hier ook weer duidelijk zichtbaar. De zinnen die hij zei bij de verschillende onderdelen waren vele malen langer dan de vorige keer. Ook was het leuk om te zien dat hij nu al veel letters kent en daar ook in het museum oog voor had. Zo viste hij de vis met de 't' uit het water en vertelde hij aan iedereen dat die van zijn naam is. Hij zocht uit een hele stapel letterpannenkoeken de 'k' van Kikker en daarna ook nog even de 'b' van Beertje.
Ruim twee uur lang spelen, spelen, spelen. Slechts één klein incidentje met een pittig twee jarig tantetje.

En toen.....

Al een aantal keer had ik aangekondigd dat we bijna zouden gaan, steeds minder minuten noemend.. Ook wat leuke dingen in het vooruitzicht (trein, Fristi drinken), dingen waardoor hij meestal wel mee te krijgen was. Was dus.. Ik had me al wel voorbereid op een onvrijwillig afscheid, maar dit sloeg alles. Huilen, krijsen, schoppen, slaan. De ASS had duidelijk zijn greep op Teun. Teun was weg en een klein ASS monster was over. In deze woede kon ik hem nog net naar buiten tillen, zoveel mensen, zoveel blikken voorbij lopend met mijn (ontwikkelde) oogkleppen op. Uiteindelijk zaten we daar, huilend op een stoepje midden in Den Haag. Ik belde Dennis op en die zei heel slim dat ik de telefoon even bij Teun zijn oor moest houden. Hij zei wat tegen Teun en ik zag Teun ineens weer terug komen. Hij zei heel zielig tegen zijn vader 'ik lig op de grond' en ik zag dat hij dit zich op dat moment ook ineens besefte. Vanaf daar ging het gelukkig weer beter.
In de trein zei Teun 'wat is het hier toch prachtig he mam', het monster was verdwenen.

Nog geen 10 minuten na thuiskomst ben ik begonnen met typen, want oh wat moest ik dit even van me afschrijven. Dit voorval gaat ons er zeker niet van weerhouden om de deur uit te gaan, maar we gaan de volgende keer wel weer iets minder onbevangen op stap.

Als laatste bedankt voor het lezen. Het van mij afschrijven helpt, maar weten dat mensen de moeite nemen ons te volgen en de verhalen te lezen is elke keer weer hartverwarmend.