Over autisme en vriendschap

'A friend is someone who lets you have total freedom to be yourself' 

- Jim Morrison- 

Na het zien van de docu Dit is de leven besef ik (weer) hoeveel we kunnen leren van mensen, jongeren, kinderen met autisme.

Deze week was Teun ziek, hij had gespuugd en op een gegeven moment zei hij 'volgens mij ben ik weer beter mam'. In een appje naar mijn schoonmoeder vroeg ik twijfelend of ik hem nou wel of geen eten moest geven, hij vroeg er wel om, maar ik zag het alweer misgaan. Ze appte terug 'Teun is puur, ga maar af op wat hij aangeeft'. En dat is precies de essentie. Teun is puur. Hij zal je niet voor de gek houden of zeggen dat hij zich beter voelt als dit niet zo is. Na zijn eigen beter verklaring heeft hij 2 boterhammen met kaas en later nog een pannenkoek gegeten en alles bleef binnen. 

Deze puurheid kwam ook enorm naar voren in de mooie docu. Emotioneel werd ik ervan, zo mooi weergegeven. 

In de periode dat we met Teun bij Centrum Autisme liepen moesten we om de paar maanden een vragenlijst invullen. Een van de vragen ging over vriendschap 'heeft jouw kind minimaal één vriendje'. Ik vond dit altijd een erg confronterende vraag. Eerst vulde ik nog ja in, omdat zijn nichtje Dina echt zijn grote vriendin was de eerste jaren van zijn leven. Naarmate ze ouder werden werd de afstand in ontwikkelingsleeftijd ook steeds groter en trok Dina steeds meer naar Lucy toe.

Op een gegeven moment was mijn antwoord dan ook nee.....

En had ik hier duidelijk meer last van dan Teun zelf. Hij had altijd nog Goofy, Koning Koos, Sasa, Toto, Bing, Buurman, Buurman, Joki, Jet en natuurlijk Kikker en Beertje. 

De periode dat Teun een paar uur per week naar de reguliere basisschool ging liepen de kinderen uit de klas weg met hem. Op straat riepen kinderen 'he moeder van Teun!', maar van zijn kant kwam niks. Hij was te druk met overleven, achteraf gezien.

De laatste tijd zien we Teun veranderen. Hij lijkt meer oog te hebben voor de mensen om hem heen. En van de juf hoorden we dat hij op school echt een vriendje heeft. We kregen foto's waarin we de twee samen zagen en hoorden dat ze niet alleen leuk samen spelen, maar ook samen de grens opzoeken als twee boefjes.

Afgelopen woensdag sprak ik met zijn moeder af in Monkey Town zodat je jongens ook buiten school eens samen zouden spelen. Onze ervaring was dat ze eigenlijk vaak alleen spelen als ze in een binnenspeeltuin zijn, ook al zijn ze met andere kinderen die ze wel kennen.

We smolten dan ook toen we zagen dat ze hand in hand door de speeltoestellen klommen en elkaar geen moment uit het oog verloren. Voor allebei een eerste vriendschap, puur, zoals ze zijn. Geen oordeel, geen vragen over wat er eventueel anders is, niet jezelf anders voordoen voor de ander.

Hier kan ik dus echt wat van leren! Jij ook?

Ik wens iedereen zo richting de feestdagen dit soort vriendschap toe.

Liefs 

Jildu