Doorgaan naar hoofdcontent

Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!

Volgende week gaan we naar de GGZ, een intake gesprek om Teun verder te laten onderzoeken.

Waar gaan we naar opzoek? Wat willen we ermee bereiken? Gaat hij een diagnose krijgen? Zo ja welke en wat gaat dit betekenen voor hem? Vragen die al weken door mijn hoofd spoken.

Eén antwoord heb ik al. Er verandert helemaal niks. Teun blijft wie hij is. We krijgen hopelijk wel  antwoord  op de vraag hoe we hem het beste tot bloei kunnen laten komen.
Krijgt hij dan 'een stempel' dan voegen we deze gewoon bij de 'stempels' die hij al heeft.
GRAPPIG     LIEF      RUSTIG       MUZIKAAL  en        ................ ?

Lachen kan je met Teun! Hij houdt vooral van non-verbale grapjes, gekke bekken, stoeien, gekke geluiden maken en soms als hij met de tablet zit hoor je ineens een enorme schaterlach. Als ik dan het filmpje terug kijk snap ik soms werkelijk niet waar hij om lacht, maar die schaterlach is enorm aanstekelijk!
Taalgrapjes zijn echt helemaal mijn ding



misschien wordt dit nooit Teun zijn humor, maar samen lachen blijven we elke dag doen en geen uitslag of test gaat dit veranderen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Autididact en Brammetje Baas

Als ik de afgelopen 10 jaar iets van Teun geleerd heb is het wel dat dingen leert op ZIJN moment. Dat het leven niet maakbaar is en alles een tijd heeft. Heb je de film Brammetje Baas weleens gezien? Jaren geleden toen ik net begon als logopedist kreeg ik aan het einde van een behandeltraject van ouders een bioscoopbon kado met als tip om Brammetje Baas te gaan kijken. Zij herkenden hun zoon er ontzettend in. Ik had zelf toen geen kinderen en ben de film toen ook nog niet gaan kijken. Jaren later kwam hij voorbij en de woorden van deze ouders was toch blijven hangen in mijn hoofd. Ik keek de film en er werd zoveel duidelijk voor mij. Hij geeft heel goed weer hoe Bram zijn gedachtegang werkt en dat deze vaak anders is dan die van zijn meester in groep 3 of van zijn ouders. Bij veel kinderen (met autisme/adhd/hb) heeft forceren een averechts effect. 'Moeten' geeft mega veel weerstand (bij sommige volwassenen trouwens ook). Of de dingen die je aan wilt leren lijken simpelweg...

Mijn verhaal, maar misschien ook jouw verhaal... "Vraag maar aan bever!"

Pak een lekkere kop thee of koffie en ga eens lekker zitten voor dit mooie verhaal. "Vraag maar aan bever!"  Het was een veel gehoorde uitspraak in het bos. Niet dat bever alles wist, maar ze dacht graag mee. En hielp zonder morren. Ze gaf ook niet snel op. Soms bedacht ze de meest creatieve dingen. Kortom, bever was erg geliefd bij alle dieren. En bever genoot er ook van om voor anderen klaar te staan. Het gaf haar een fijn gevoel als ze iets voor anderen kon betekenen. En dat terwijl bever zelf ook genoeg aan haar hoofd had. Ze woonden net in een nieuwe burcht en ze was nog niet helemaal tevreden met het resultaat. Er waren bijvoorbeeld nog wat kleine gaten die water doorlieten bij regen. Daarom stonden er overal kleine bakjes op de vloer om de druppels op te vangen. Het leek wel een slalomparcours in plaats van een knusse woonkamer. Daarbij maakte ze zich ook zorgen om één van haar jongen. Ze voelde aan haar moederhart dat hij anders was dan andere jonge bevers. H...

Afscheid van de geplaveide weg...

Juni 2018 Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje. 'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren. Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten ...