Dat het er gewoon mag zijn.

Zoals velen van jullie afgelopen week al op Facebook konden lezen hebben we voor Teun een verwijzing gekregen voor Centrum Autisme. Het onderzoek gaat nu dus echt een kant op
en voor mij zou het eigenlijk het meest raar zijn als er iets anders dan ASS uit het onderzoek komt.

Gister, zondag 2 april, was het Wereld Autisme Dag. Op deze dag kwamen er op alle sociale media filmpjes/posters/uitspraken etc voorbij over autisme. En in elk daarvan herken ik wel iets.
Is het niet iets van Teuns gedrag dan is het wel iets in het gevoel wat een ouder omschrijft.

Het raakt mij diep om te lezen hoe andere ouders worstelen met hun kind met autisme. Worstelen met onbegrip van de buitenwereld. Soms zelfs worstelen met het kind in de letterlijke zin van het woord.
Gisteren hadden wij ook zo'n worsteldag met Teun. Voor ons gevoel heeft hij de hele dag 'gepiept'. Vaak gebruik je het woord piepen bij andere kinderen als een synoniem van zeuren. Iets waar je gek van wordt en waarvan je dan op gebiedende wijze zegt dat het kind ermee moet stoppen.
Bij Teun is dit niet de oplossing om het piepen te stoppen. Ik noem het bewust zo, omdat hij op zulke momenten geen woorden kan vinden en er alleen 'gepiep' uit zijn mond komt.
Zo vervelend en frustrerend voor ons allemaal. Moeilijk om niet geïrriteerd te reageren, rustig te blijven en te blijven zoeken naar wat hem helpt om er weer uit te komen.

Het thema van de autisme week is: Autisme is niet te genezen. Onbegrip gelukkig wel.

Een prachtig voorbeeld hiervan vind ik het nieuwe karakter in de Amerikaans versie van Sesamstraat, Julia een meisje met autisme. In dit filmpje zie ik Teun samen met zijn nichtje Dina. Gewoon twee kinderen die samen spelen. Het ene kind iets meer in zijn eigen wereld en beleving, het andere kind met de creativiteit om daar op in te gaan, zodat ze toch samen kunnen spelen.
Hoe mooi zou het zijn als iedereen zo vindingrijk is om op zo'n manier om te gaan met kinderen en volwassenen met autisme. Niet reëel dat begrijp ik, maar voor mij wel hoopvol.
Als er meer openheid is rondom dit onderwerp en meer begrip en acceptatie, hoeven we minder te proberen om deze groep mensen zich zo normaal mogelijk te laten gedragen.

Colette de Bruin die het boek Geef me de 5 schreef (een heel praktisch handboek) heeft het ook mooi verwoord in dit filmpje.

Dat het er gewoon mag zijn.