Een paar jaar geleden begon ik met een blog over de combinatie van moeder en logopedist zijn.
We komen allemaal wel eens een stukje van ons werk tegen in ons privé leven. Als je architect bent kijk je naar het huis waar je vrienden in wonen en ontwerp je misschien wel je eigen huis.
Als je ICT'er bent zijn alle computers in je omgeving voorzien van de nieuwste updates en programma's. Als je bakker bent zorg je op verjaardagen voor de lekkerste taarten..
en als je logopedist bent spreken jouw kinderen keurig ABN en liggen ze precies op schema....
uh nee niet dus.
Het begon al bij Lucy. Ik probeerde alles volgens het boekje te doen, stoppen met drinken uit een fles met één jaar, stoppen met de speen met twee jaar. En toch heeft mevrouw tot haar vijfde jaar de /l/ niet goed uitgesproken en zitten we nu nog met een laterale /s/ (lees; soort slis). Geen onoverkomelijke dingen, maar wel het bewijs dat ook als alle voorwaarden goed zijn dat geen garantie is voor succes.
Dan Teun, hij begon keurig voor zijn eerste verjaardag met het zeggen van papa en mama. Achteraf kon hij dat toen ook al eindeloos herhalen en vonden we dat wel grappig/schattig. Er kwamen steeds wel nieuwe woorden bij, maar echt veel praten deed hij niet. Als je dan een dochter hebt die van de 12 uur dat ze wakker is er 13 praat, is zo'n tweede die niet zoveel zegt ook wel lekker rustig. Naar mijn idee hebben we Teun niet anders behandeld/opgevoed dan zijn zus in de eerste jaren.
Nu zie ik hoeveel verschil het maakt als een kind zelf vraagt om het leren van nieuwe dingen, nieuwsgierig is en alles in zich opneemt wat het ziet. Eigenschappen die Teun niet heeft. We beseften ons dat wij actiever moesten worden.
Moet ik nou thuis ook aan de bak als logopedist? Dat wil ik helemaal niet! Werk en privé gescheiden houden is nou net iets waar ik goed in ben.
Ik raakte al snel verward en begon hem te vergelijken met de kinderen die ik tegenover me had zitten in de praktijk. Een collega om hulp vragen was de beste optie. Dan zit je dus ineens aan de andere kant van de tafel en hoor je jezelf de vragen beantwoorden die jij ook stelt aan je cliënten. Tijdens de behandeling is het of ik mezelf zie zitten met cliënt X. Gek, maar ook heel fijn om even afstand te kunnen nemen, iemand anders de koers te laten bepalen. Mijn collega laat stapje voor stapje zien hoe we Teun kunnen leren communiceren. Iets waarvan ik de theorie kan dromen, maar waarvan de puzzel te complex is om op te lossen, omdat ik er te dicht bovenop zit.
Tijdens mijn werk hoor ik ouders regelmatig zeggen 'thuis doet hij dat wel hoor'. Bij sommige kinderen geloof ik dit meteen en bij andere kinderen merk ik dat de ouders vooral nog erg in de ontkenning zijn.
Vorige week was de logopedische behandeling vooral gericht op het stellen van een vraag. Teun maakte heel snel duidelijk waar hij mee wilde spelen, maar deed dit vooral door te wijzen en te benoemen (de trein is daar ipv mag ik de trein). Een vraag kwam er niet uit.
Ik loop met Teun de deur uit en hij vraagt:
'Mama, mag ik Monkey Town met papa?'
Hij kan het wel, de apenkop! (maar waarom gebruikt hij het niet als het van hem wordt gevraagd?? de zoektocht wordt vervolgd..)
We komen allemaal wel eens een stukje van ons werk tegen in ons privé leven. Als je architect bent kijk je naar het huis waar je vrienden in wonen en ontwerp je misschien wel je eigen huis.
Als je ICT'er bent zijn alle computers in je omgeving voorzien van de nieuwste updates en programma's. Als je bakker bent zorg je op verjaardagen voor de lekkerste taarten..
en als je logopedist bent spreken jouw kinderen keurig ABN en liggen ze precies op schema....
uh nee niet dus.
Het begon al bij Lucy. Ik probeerde alles volgens het boekje te doen, stoppen met drinken uit een fles met één jaar, stoppen met de speen met twee jaar. En toch heeft mevrouw tot haar vijfde jaar de /l/ niet goed uitgesproken en zitten we nu nog met een laterale /s/ (lees; soort slis). Geen onoverkomelijke dingen, maar wel het bewijs dat ook als alle voorwaarden goed zijn dat geen garantie is voor succes.
Dan Teun, hij begon keurig voor zijn eerste verjaardag met het zeggen van papa en mama. Achteraf kon hij dat toen ook al eindeloos herhalen en vonden we dat wel grappig/schattig. Er kwamen steeds wel nieuwe woorden bij, maar echt veel praten deed hij niet. Als je dan een dochter hebt die van de 12 uur dat ze wakker is er 13 praat, is zo'n tweede die niet zoveel zegt ook wel lekker rustig. Naar mijn idee hebben we Teun niet anders behandeld/opgevoed dan zijn zus in de eerste jaren.
Nu zie ik hoeveel verschil het maakt als een kind zelf vraagt om het leren van nieuwe dingen, nieuwsgierig is en alles in zich opneemt wat het ziet. Eigenschappen die Teun niet heeft. We beseften ons dat wij actiever moesten worden.
Moet ik nou thuis ook aan de bak als logopedist? Dat wil ik helemaal niet! Werk en privé gescheiden houden is nou net iets waar ik goed in ben.
Ik raakte al snel verward en begon hem te vergelijken met de kinderen die ik tegenover me had zitten in de praktijk. Een collega om hulp vragen was de beste optie. Dan zit je dus ineens aan de andere kant van de tafel en hoor je jezelf de vragen beantwoorden die jij ook stelt aan je cliënten. Tijdens de behandeling is het of ik mezelf zie zitten met cliënt X. Gek, maar ook heel fijn om even afstand te kunnen nemen, iemand anders de koers te laten bepalen. Mijn collega laat stapje voor stapje zien hoe we Teun kunnen leren communiceren. Iets waarvan ik de theorie kan dromen, maar waarvan de puzzel te complex is om op te lossen, omdat ik er te dicht bovenop zit.
Tijdens mijn werk hoor ik ouders regelmatig zeggen 'thuis doet hij dat wel hoor'. Bij sommige kinderen geloof ik dit meteen en bij andere kinderen merk ik dat de ouders vooral nog erg in de ontkenning zijn.
Vorige week was de logopedische behandeling vooral gericht op het stellen van een vraag. Teun maakte heel snel duidelijk waar hij mee wilde spelen, maar deed dit vooral door te wijzen en te benoemen (de trein is daar ipv mag ik de trein). Een vraag kwam er niet uit.
Ik loop met Teun de deur uit en hij vraagt:
'Mama, mag ik Monkey Town met papa?'
Hij kan het wel, de apenkop! (maar waarom gebruikt hij het niet als het van hem wordt gevraagd?? de zoektocht wordt vervolgd..)
Reacties
Een reactie posten