Doorgaan naar hoofdcontent

Ik neem je mee

Tijdens de zwemles van zijn zus lees ik in de Fabulous mama een interview met Victoria en Lev, een prachtig showbizz/voetbal koppel wat vertelt over de eerste maanden ouderschap.
Ze hebben allemaal mooie plannen over hoe ze hun mannetje willen opvoeden. En dan is daar ineens een zin die me raakt;
'Ik ben zelf hoog opgeleid dus .... '
en toen kwam er een hele opsomming met dingen die ze hem wilde leren, minimaal drie talen, eerst alleen Russisch en zn Nederlands zou hij wel inlopen als hij naar school gaat en oh ja dat hij met vier jaar wel kan lezen.

Helemaal niks mis met deze uitspraken, deze dromen voor de baby die je in je armen hebt.

In september 2013 kregen wij ons tweede kind, een jongen, even wennen, maar ook meteen dat gevoel van dit is ons mooie mannetje (ook wel Teunemans, mantje, mansje of pansje).
Al snel blijkt dat hij echt anders is dan zijn zus, hij geniet niet van allemaal mensen om hem heen die wat van hem willen. Een glimlach als baby, later een handje of een begroeting. Hij moet bijkomen van drukte en heeft heel wat afgehuild als baby.

Teun is een rustig ventje wat het heerlijk vindt om op zichzelf te zitten en helemaal kan opgaan in een filmpje of liedje op de tablet. Wat ook al snel opviel is dat hij veel dingen herhaalt die hij hoort, maar dat hij weinig uit zichzelf praat. Een hele tijd hielden we dit onder het kopje 'hij is een jongetje, je moet hem niet vergelijken met zijn veel te bijdehante zus of nichtje'.
Nu hij ruim drie is lijkt het erop dat Teun een andere taal spreekt. Zijn taalontwikkeling gaat niet vanzelf. Dit is voor mij als logopedist niet makkelijk om te zien, maar ook als moeder is dit lastig.
Hoe verwonderd ik kan zijn over de taalontwikkeling van zijn zus, zo verbaasd (en soms gefrustreerd) ben ik dat het bij hem maar niet lijkt te lukken.
Omdat de zorgen groter werden (ook rondom zijn gedrag) gaan we nu opzoek. Ik wil jullie meenemen op deze zoektocht en openheid geven over dit onderwerp.

Wat als de dromen die je hebt voor je kind een andere kant op lijken te gaan, kan je die dromen zomaar bijstellen?

Toen ik het volgende gedichtje las wist ik dat ik dit al een hele tijd voelde...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Autididact en Brammetje Baas

Als ik de afgelopen 10 jaar iets van Teun geleerd heb is het wel dat dingen leert op ZIJN moment. Dat het leven niet maakbaar is en alles een tijd heeft. Heb je de film Brammetje Baas weleens gezien? Jaren geleden toen ik net begon als logopedist kreeg ik aan het einde van een behandeltraject van ouders een bioscoopbon kado met als tip om Brammetje Baas te gaan kijken. Zij herkenden hun zoon er ontzettend in. Ik had zelf toen geen kinderen en ben de film toen ook nog niet gaan kijken. Jaren later kwam hij voorbij en de woorden van deze ouders was toch blijven hangen in mijn hoofd. Ik keek de film en er werd zoveel duidelijk voor mij. Hij geeft heel goed weer hoe Bram zijn gedachtegang werkt en dat deze vaak anders is dan die van zijn meester in groep 3 of van zijn ouders. Bij veel kinderen (met autisme/adhd/hb) heeft forceren een averechts effect. 'Moeten' geeft mega veel weerstand (bij sommige volwassenen trouwens ook). Of de dingen die je aan wilt leren lijken simpelweg...

Mijn verhaal, maar misschien ook jouw verhaal... "Vraag maar aan bever!"

Pak een lekkere kop thee of koffie en ga eens lekker zitten voor dit mooie verhaal. "Vraag maar aan bever!"  Het was een veel gehoorde uitspraak in het bos. Niet dat bever alles wist, maar ze dacht graag mee. En hielp zonder morren. Ze gaf ook niet snel op. Soms bedacht ze de meest creatieve dingen. Kortom, bever was erg geliefd bij alle dieren. En bever genoot er ook van om voor anderen klaar te staan. Het gaf haar een fijn gevoel als ze iets voor anderen kon betekenen. En dat terwijl bever zelf ook genoeg aan haar hoofd had. Ze woonden net in een nieuwe burcht en ze was nog niet helemaal tevreden met het resultaat. Er waren bijvoorbeeld nog wat kleine gaten die water doorlieten bij regen. Daarom stonden er overal kleine bakjes op de vloer om de druppels op te vangen. Het leek wel een slalomparcours in plaats van een knusse woonkamer. Daarbij maakte ze zich ook zorgen om één van haar jongen. Ze voelde aan haar moederhart dat hij anders was dan andere jonge bevers. H...

Afscheid van de geplaveide weg...

Juni 2018 Schoolreisje. Ik zie mezelf nog als meisje door 'het Land van Ooit' lopen samen met mijn vriendinnetjes. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer, maar de herinnering zal blijven. Nu sta ik als moeder te zwaaien naar een bus vol kleine wurmpjes die hopelijk net zo'n onvergetelijke dag gaan beleven. En daar op de voorste stoel mijn eigen kleine mannetje. 'Bus mama' was het eerste wat hij zei toen hij zijn ogen opende vanochtend. Uiteraard hadden wij hem zo goed mogelijk voorbereid op wat er vandaag gaat gebeuren. Zijn vaste begeleidster gaat mee en daar heb ik het volste vertrouwen in. Als ze de school uitkomen zie ik al wat weerstand en dat is logisch, want ondanks de voorbereidingen gaat het toch anders dan normaal en dat moet even 'gepuzzeld' worden in dat koppie. Mijn hart breekt weer even bij het zien van dat gepuzzel, met daarbij het gezicht op onweer. Maar als hij eenmaal in de bus zit, zie ik zijn gezicht opklaren. Ik krijg complimenten ...